بخش 10.2.1.5.1.2

ضریب کاهش ۰.۸ برای کلیه سختی‌هایی که در پایداری سازه مؤثرند. اعمال این ضریب کاهش برای کلیه سختی‌های تمامی اعضا، حتی اگر در پایداری سازه نقشی نداشته باشند، نیز مجاز است

علاوه بر ضریب کاهش ۰.۸  یک ضریب کاهش اضافی $\tau_b$ نیز به شرح زیر در سختی خمشی اعضایی که در پایداری سازه مؤثر هستند:

که در آن:
^* (EI) = صلبیت خمشی کاهش یافته عضو
E = مدول الاستیسیته فولاد
I = ممان اینرسی مقطع عضو حول محور خمش
$τ_b$ = ضریب کاهش اضافی سختی خمشی مطابق رابطه زیر:

در رابطه ۱۰-۲-۱-۳، P _r مقاومت محوری فشاری موردنیاز و P _y مقاومت تسلیم محوری عضو ( $P_y=A_gF_y$) است. در صورتی که عضو فشاری لاغر باشد، در تعیین مقاومت تسلیم محوری باید از مساحت مؤثر مقطع (A _e ) استفاده شود.
استثناء: در اعضای با مقطع مختلط پرشده با بتن یا محاط در بتن، مقدار $\tau_b$ باید برابر ۰.۸  در نظر گرفته شود.

وقتی از روش بار جانبی فرضی برای مدل سازی نواقص هندسی اولیه استفاده شده است، به جای استفاده از $\tau_b$ متغیر در رابطه ۱۰-۲-۱-۳ به منظور کاهش اضافی سختی خمشی اعضا، می‌توان مقدار $\tau_b$ را برای کلیه نسبت‌های $\frac{P_r}{P_y}$ برابر یک فرض کرد، مشروط بر اینکه یک بار جانبی فرضی اضافی برابر ۰.۰۰۱Y _i به كليه طبقات ساختمان اعمال شود. این بار جانبی فرضی اضافی باید در کلیه ترکیبات بارگذاری به همراه بارهای جانبی و بارهای جانبی فرضی در اثر نواقص هندسی اولیه در نظر گرفته شود. مورد ۲ از بند ۱۰-۲-۱-۵-۱-۱ شامل این بار جانبی اضافی نمی شود.

چنانچه در یک سیستم سازه‌ای برای تأمین پایداری آن از اعضایی با مصالح دیگری به جزء فولاد استفاده شده باشد و مقررات سازه‌ای مربوط به نوع مصالح ضریب کاهش سختی کوچکتری (کاهش سختی بیشتری) را الزام کرده باشد، برای آن نوع اعضا باید ضریب کاهش سختی کوچکتر مورد استفاده قرار گیرد.