برای دالهای توپُر که به جدا کننده‌ها (تیغه‌ها) یا دیگر اجزای ساختمانی که احتمال دارد در اثر خیز زیاد آسیب ببینند، متصل نیستند، ضخامت کل دال، h نباید از مقادیر جدول ۹-۹-۱ که برای بتن معمولی و فولاد با تنش تسلیم f _y =420 MPa تنظیم شده است، کمتر باشد؛ مگر آن که محاسبه‌ی خیز آن‌ها بر اساس بند ۹-۹-۳-۲ انجام شود. برای f _y ≠420 MPa ، مقادیر جدول 9-9-1 باید در $\left (0.4+f_{y}/700 \right )$ ضرب شوند.

برای دالهای بتن آرمه ی ساخته شده با بتن سبک (با وزن مخصوص، w _c ، در محدوده‌ی ۱۴۴۰ تا ۱۸۴۰ کیلوگرم بر متر مکعب)، مقادیر جدول ۹-۹-۱ باید در بزرگترین مقدار (الف) و (ب) ضرب شوند.

برای دالهایی که از ترکیب بتن معمولی و بتن سبک و با استفاده از داربستهای تکیه گاهی ساخته می‌شوند و در آن‌ها بتن سبک در فشار قرار می‌گیرد، مقادیر جدول ۹-۹-۱ باید مطابق بند ۹-۹-۳-۱-۱ اصلاح شوند.

اگر کف پوش بتنی با دال به صورت یکپارچه اجرا شود، یا اگر کف پوش به صورت مرکب با دال کف طبق بند ۹-۱۷-۴ طراحی شود، ضخامت کلی دال، h، می‌تواند شامل ضخامت کف پوش نیز باشد.

در دال‌هایی که محدودیتهای حداقل ضخامت مندرج در بند ۹-۹-۳-۱ برآورده نشوند، باید خیز آنی و خیز دراز مدت مطابق با ضوابط مربوط به حالت حدی بهره برداری ( بند 9-19-2 ) محاسبه گردد؛ و از حدود مندرج در بند ۹-۱۹-۲-۴ بیشتر نشوند.

در دالهای بتنی مرکب که ضوابط بند ۹-۹-۳-۱ تأمین می‌شوند، نیازی به محاسبه­ ی خیز پس از مرکب شدن عضو نمی‌باشد؛ اما لازم است خیزی که پیش از مرکب شدن عضو رخ می‌دهد، بررسی گردد؛ مگر آن که ضخامت دال پیش از مرکب شدن، ضوابط بند 9-9-3-1 را تأمین نماید.

دال‌های یک طرفه باید مطابق بند ۹-۷-۴-۲ رفتار کشش-کنترل داشته باشند.