در هر مقطعی که V _u >ϕV _c باشد، لازم است فولاد برشی به مقداری فراهم شود که رابطه‌ی زیر برآورده شود.

$V_{s}\geq \frac{V_{u}}{\phi }-V$

اعضای یک طرفه در مقابل برش را می‌توان با فولاد عرضی برای تأمین نیروی برشی V _s بر اساس رابطه‌ی (۹-۸-۱۶) و یا (۹-۸-۱۷) ، و یا با فولاد طولی خم شده بر اساس رابطه‌های (۹-۸-۱۸) مسلح نمود.

در صورتی که برای تقویت یک قسمت از عضو از بیش از یک نوع فولاد برشی استفاده شده باشد، V _s برابر با مجموع مقادیر V _s محاسبه شده برای هر یک از انواع فولاد برشی استفاده شده در آن قسمت از عضو، در نظر گرفته می‌شود.

استفاده از آرماتور برشی عرضی در یکی از حالت‌های زیر با تأمین شرایط لازم، مجاز می‌باشد:

استفاده از خاموت‌های مورب با زاویه‌ی حداقل ۴۵ درجه نسبت به محور طولی عضو که صفحه‌ی ترک برشی محتمل را قطع می‌کنند نیز به عنوان آرماتور برشی مجاز می‌باشد. در این حالت V _s از رابطه‌ی زیر محاسبه می‌شود:

$V_{s}= \frac{A_{v}f_{yt}\left ( sin \alpha +cos \alpha \right )d}{s}$

برای هر خاموت مستطیلی شکل، تنگ، حلقه با قلاب عرضی، A _ν سطح مقطع ساق‌های تمام میلگردها یا سیم‌های موجود در فاصله‌ی S است. هم چنین برای هر تنگ دایروی یا دور پیچ، A _ν دو برابر سطح مقطع میلگردها یا سیم‌ها در فاصله‌ی S می‌باشد.

با خم کردن میلگردهای طولی می‌توان سه چهارم میانی طول خم شده‌ی آن‌ها را به عنوان آرماتور برشی در نظر گرفت؛ به شرط آن که زاویه‌ی α بین قسمت خم شده‌ی میلگردهای طولی و محور طولی عضو، کمتر از ۳۰ درجه نباشد. در این حالت V _s برای آرماتور طولی خم شده از رابطه‌ی زیر محاسبه می‌شود: