بخش 9.8.3

مقاومت محوری مقطع بر مبنای تأمین رابطه‌ی (۹-۸-۱-ت) کنترل می‌شود. هم چنین مقاومت توام محوری و خمشی مقاطع بر مبنای تأمین رابطه‌های (۹-۸-۱-الف) و (9-8-1-ت) و با منظور کردن اندرکنش بار محوری و لنگر خمشی کنترل می‌گردد.

فرضیات طراحی برای مقاومت محوری و یا مقاومت توام محوری و خمشی مشابه فرضیات طراحی برای خمش، موضوع بخش ۹-۸-۲-۲ می‌باشند.

به منظور در نظر گرفتن خروج از محوری اتفاقی، مقاومت فشاری اسمی، P _n ، نباید از P _n,max ، مطابق رابطه‌های زیر تجاوز کند.

- برای ستون با تنگ بسته:

$P_{n,max}=0.8P_{0}$

- برای ستون با دورپیچ:

$P_{n,max}=0.85P_{0}$

- برای اعضای شالوده‌ی عمیق با تنگ بسته:

$P_{n,max}=0.8P_{0}$

$P_{0}=0.85f_{c}^{'}\left ( A_{g}-A_{st} \right )+f_{y}A_{st}$

فولادهای عرضی به صورت تنگهای بسته و یا دورپیچ که به عنوان مهار جانبی فولادهای طولی در اعضای فشاری به کار می‌روند، باید ضوابط مرتبط را که در فصل‌های ۹-۱۲ و 9-21 ارائه شده‌اند، تأمین نمایند.

مقاومت کششی محوری اسمی، P _nt ، نباید از حداکثر مقاومت کششی محوری P _nt,max که بر اساس رابطه‌ی زیر محاسبه می‌شود، بیشتر شود.

$P_{nt,max}=A_{st}f_{y}$