مشخصات مقطع شامل ممان اینرسی و سطح مقطع اعضا باید بر اساس جدول‌های 9-6-2-الف و یا ۹-۶-۲-ب محاسبه شوند؛ مگر آن که بتوان آن‌ها را از تحلیل‌های دقیق‌تری به دست آورد. در صورت وجود بارهای جانبی دائمی، ممان اینرسی ستونها و دیوارها را باید بر ضریب (1+β _ds ) تقسیم نمود. β _ds برابر با نسبت برش دائمی در کل طبقه به حداکثر برش کل طبقه در همان ترکیب بار می‌باشد. ممان اینرسی ناخالص تیرهای T شکل با منظور کردن عرض مؤثر بال محاسبه می‌شود؛ و یا دو برابر ممان اینرسی ناخالص مقطع مستطیلی جان منظور می‌گردد.

در تحلیل برای بارهای جانبی ضریب دار می‌توان ممان اینرسی کلیه‌ی اعضا را برابر 0.5I _g در نظر گرفت؛ یا می‌توان ممان اینرسی اعضا را با استفاده از روش‌های دقیقتری که سختی مؤثر همه اعضای تحت بار را منظور می‌نمایند، محاسبه نمود.

تبصره - در اعضای خمشی ممتد می‌توان برای I مقدار متوسط آن را در مقاطع با لنگرهای خمشی مثبت و منفی بحرانی در نظر گرفت. همچنین برای P _u و M _u باید از مقادیر متعلق به ترکیب بار مورد نظر، و یا ترکیبی که حداقل مقدار I را به دست می‌دهد، استفاده کرد.

در تحلیل دال‌های دو طرفه‌ی بدون تیر که جزئی از سیستم باربر جانبی زلزله منظور می‌شوند، ممان اینرسی I برای دال‌ها را باید بر اساس مدلی که با نتایج آزمایش‌ها و تحلیل‌ها مطابقت قابل قبولی داشته باشند، به دست آورد. I برای سایر اعضا باید بر اساس بندهای 9-6-5-3-1-1 و ۹-۶-۵-۳-۱-۲ محاسبه شود.

برای محاسبه‌ی خیزهای آنی و دراز مدت اعضا تحت اثر بارهای قائم، باید ضوابط فصل ۱۹ رعایت شوند.

برای محاسبه‌ی تغییر مکان آنی ناشی از بارهای جانبی می‌توان ممان اینرسی اعضا را 1/4 برابر مقادیر بند ۹-۶-۵-۳-۱ در نظر گرفت. همچنین می‌توان ممان اینرسی را از تحلیل‌های دقیق‌تری به دست آورد؛ به شرط آن که مقادیر آن از I _g تجاوز ننماید.

اثرات لاغری در اعضای تحت فشار و خمش را می‌توان با استفاده از روش تشدید لنگرهای خمشی در آن‌ها تعیین نمود. در این روش ستونها و طبقات در سازه‌ها طبق ضوابط بند 9-6-5-4-1-2 به صورت مهار شده یا نشده گروه بندی می‌شوند؛ و روش تشدید لنگرها در هر یک از آن‌ها بر اساس بندهای 9-6-5-4-3 و ۹-۶-۵-۴-۴ به کار برده می‌شوند.

در مواردی که یکی از دو شرط زیر برقرار باشد، ستون‌ها و طبقات سازه را می‌توان مهار شده در نظر گرفت؛ در غیر این صورت این ستونها و یا طبقات، مهار نشده تلقی می‌شوند.

شاخص پایداری طبقه، Q، از رابطه‌ی زیر محاسبه می‌گردد:

$Q=\frac{\sum P_{u}\Delta _{_{0}}}{V_{us}I_{c}}$

بار بحرانی کمانشی ستون، P _c ، از رابطه‌ی زیر محاسبه می‌گردد:

$P_{c}=\frac{\pi ^{2}\left ( EI \right )_{eff}}{\left ( kl_{u} \right )^{2}}$

$\left ( EI \right )_{eff}$با استفاده از یکی از روابط زیر تعیین شود:

$\left ( EI \right )_{eff}=\frac{0.4E_{c}I_{g}}{1+\beta _{dns}}$

$\left ( EI \right )_{eff}=\frac{\left ( 0.2E_{c}I_{g}+E_{s}I_{se} \right )}{1+\beta _{dns}}$

$\left ( EI \right )_{eff}=\frac{E_{c}I}{1+\beta _{dns}}$

ضریب طول مؤثر، k ، را می‌توان از نمو گرام شکل ۹-۶-۱ به دست آورد.

در این نمو گرام؛ Ψ _A : نسبت $\sum EI/l_{c}$ ستون‌ها به $\sum EI/l_{c}$ تیرها در انتهای A ؛

Ψ _B : نسبت $\sum EI/l_{c}$ ستون‌ها به $\sum EI/l_{c}$ تیرها در انتهای B ؛

مقادیر I برای تیرها و ستون‌ها از بند 9-6-5-3 تعیین می‌شود.

l _c : طول تیر یا ستون است که از مرکز تا مرکز ناحیه‌ی تیر به ستون اندازه گیری می‌شود.

لنگرهای ستونها و دیوارها که از تحلیل خطی الاستیک مرتبه‌ی اول تعیین شده‌اند، باید برای منظور کردن اثرات انحنای آن‌ها مطابق رابطه‌ی زیر تشدید شده و در طراحی به کار برده شوند.

$M_{c}=\delta M_{_{2}}$

در این رابطه δ ضریب تشدید است که بر اساس رابطه‌ی زیر محاسبه می‌شود:

$\delta =\frac{c_{m}}{1-\frac{p_{_{u}}}{0.75P_{c}}}\geq 1.0$

ضریب c _m در رابطه‌ی (۹-۶-۱۰) را باید به یکی از دو روش زیر به دست آورد:

مقدار M ₂ در رابطه‌ی (۹-۶-۱۱) نباید از مقدارM _2,min که از رابطه‌ی زیر محاسبه می‌شود، برای هر محور مقطع ستون کمتر در نظر گرفته شود. نیازی نیست که M _2,min به طور همزمان در هر دو محور منظور شود.

$M_{2,min}=P_{u}\left ( 15+0.03h \right )$

در مواردی که مقدار M _2,min از M ₂ بزرگ‌تر باشد، مقدار C _m را می‌توان برابر 1/0 منظور نمود؛ و یا می‌توان با قرار دادن نسبت $\frac{M_{1}}{M_{2}}$ در رابطه مقدار آن را محاسبه کرد.

لنگرهای تشدید شده M ₁ و M ₂ در دو انتهای هر ستون از روابط (۹-۶-۱۴) و (9-6-15) محاسبه می‌گردند.

$M_{1}=M_{1ns}+\delta _{s}M_{1s}$

$M_{2}=M_{2ns}+\delta _{s}M_{2s}$

ضریب تشدید لنگر، δ _s ، بر اساس یکی از ضوابط (الف)، (ب) و یا (پ) محاسبه می‌گردد. در مواردی که مقدار δ _s از 1/5 بیشتر باشد، تنها باید از یکی از ضوابط (ب) یا (پ) استفاده شود.

اعضای خمشی منتهی به اتصال باید برای مجموع لنگرهای انتهایی تشدید شده‌ی ستونها در بر اتصال طراحی شوند.

در قاب‌های مهار نشده اثرات لاغری باید در مقاطع بین تکیه گاه‌های دو انتهای ستون در نظر گرفته شوند. برای این منظور می‌توان قاب را مهار شده فرض نمود و برای محاسبه‌ی C _m در بند ۹-۶-۵-۴-۳ ، مقادیر M ₁ و M ₂ متعلق به قاب‌های مهار نشده در بند ۹-۶-۵-۴-۴ را به کار برد.