طول دهانه‌ی مؤثر برای عضوی که با تکیه گاههای خود پیوسته نباشد، باید معادل فاصله‌ی محور تا محور تکیه گاه‌ها، یا طول آزاد دهانه به اضافه‌ی ارتفاع عضو، هر کدام که کوچکتر است، در نظر گرفته شود.

طول مؤثر برای عضوی که با تکیه گاه‌های خود پیوسته است، با توجه به مقاومت و سختی نسبی اعضاء در محل اتصال و با قضاوت مهندسی تعیین گردیده و درصدی از طول انتهایی عضو که در ناحیه اتصال واقع شده است صلب منظور می‌شود.

طول مؤثر برای اعضای طرّه با گیرداری کامل برابر با طول آزاد آنهاست.

دال‌های یک طرفه‌ی توپر و سیستم‌های تیرچه‌ای با دهانه‌های آزاد کمتر یا مساوی سه متر را که با تکیه گاه‌های خود به صورت یکپارچه ساخته می‌شوند، می‌توان به صورت دال‌های یکسره روی تکیه گاه‌های ساده، بدون منظور نمودن عرض تکیه گاه، و با طول آزاد دهانه‌های آن‌ها در نظر گرفت.