آزمایش‌های بارگذاری باید یا به صورت تدریجی مطابق بند ۹-۲۳-۵ و یا چرخه‌ای مطابق بند ۹-۲۳-6 انجام شوند.

آزمایش‌های بارگذاری باید به صورتی انجام شوند که امنیت جانی افراد و ایمنی سازه در ضمن آزمایش تأمین شوند.

ملاحظات ایمنی نباید در انجام صحیح آزمایش‌های بارگذاری دخالت کنند، یا بر نتایج آن اثر بگذارند.

قسمتی از سازه که مورد آزمایش بارگذاری قرار می‌گیرد، باید حداقل ۵۶ روز سن داشته باشد. در صورت موافقت کارفرما، پیمان کار، مهندس طراح و تمامی گروه‌های مرتبط، انجام آزمایش زودتر از این زمان مجاز خواهد بود.

اعضای پیش ساخته که با بتن درجا به صورت مرکب عمل خواهند کرد، می‌توانند به تنهایی، تحت بارگذاری آزمایش خمش مطابق بندهای (الف) و (ب) به صورت زیر قرار گیرند:

چیدمان‌های بار آزمایش باید چنان انتخاب شوند که تغییر مکان ها، آثار بارها و تنشها در ناحیه‌های بحرانی اعضای مورد بررسی، حداکثر باشند.

کل بار آزمایش، T _t ، شامل بار مرده‌ای که از پیش در محل قرار دارد، باید حداقل برابر با بزرگترین مقادیر از روابط ۹-۲۳-۱ (الف)، (ب) و (پ) باشد:

T _t =1.0D _w +1.1D _s +1.6L+0.5 (Lr یا S یا R )

T _t =1.0D _w +1.1D _s +1.0L+1.6 (Lr یا S یا R )

$T_{t}=1.3\left (D_{w}+D_{s} \right )$

مقدار بار زنده ی L در بند ۹-۲۳-۴-۲-۲ را می‌توان با رعایت ضوابط عمومی کاهش سربار، بر اساس بخش ۹-۷-۳-۲ و مبحث ششم مقررات ملی ساختمان کاهش داد.

ضریب بار زنده ی L را در رابطه ی (۹-۲۳-۱ ب) ، در صورتی که بار زنده کمتر از ۵ کیلو نیوتن بر متر مربع باشد، به استثنای پارکینگها و فضاهای اجتماع عمومی و یا فضاهایی که در آن‌ها بار زنده بیشتر از ۵ کیلونیوتن بر مترمربع است، می‌توان برابر 0/5 در نظر گرفت.