بخش 9.20.8

تلاش‌های ناشی از زلزله برای طراحی دیافراگم ها، و ترکیب نیروها باید با استفاده از ضوابط مبحث ششم مقررات ملی ساختمان تعیین شوند.

دیافراگم‌ها و اتصالات آن‌ها باید به گونه‌ای طراحی شوند که بتوانند نیروهای وارده را به اجزای جمع کننده و اجزای قائم سیستم مقاوم در برابر زلزله منتقل نمایند.

اجزایی از دیافراگم که عمدتا تحت اثر نیروهای محوری قرار داشته، و از آن‌ها برای انتقال نیروهای برشی و یا لنگرهای خمشی اطراف بازشوها و یا سایر ناپیوستگی‌های دیافراگم استفاده می‌شود، باید الزامات بندهای ۹-۲۰-۸-۷-۴ و ۹-۲۰-۸-۷-۵ برای جمع کننده‌ها را تامین نمایند.

از دال‌های مرکبی که در آن‌ها دال بتنی در جا بر روی قطعات پیش ساخته ی کف یا سقف ریخته شده، و به شرط آن که مسلح بوده و دارای سطح تماس تمیز و بدون شیره ی بتن بوده و مضرس شده باشد، می‌توان به عنوان دیافراگم سازه‌ای استفاده نمود.

از دال‌های بتنی غیر مرکبی که در آن‌ها دال بتنی درجا بر روی قطعات پیش ساخته ی کف یا سقف ریخته شده و دارای سطح تماس غیر پیوسته با آن‌ها هست، می‌توان به عنوان دیافراگم سازه‌ای استفاده نمود؛ مشروط بر آن که دال درجا ریخته شده به تنهایی برای نیروهای ناشی از زلزله طراحی شده و دارای جزئیات مناسب باشد.

حداقل ضخامت دیافراگم هایی که به طور یکپارچه ساخته می‌شوند، ۵۰ میلی متر و حداقل ضخامت دیافراگم هایی که بر روی قطعات پیش ساخته ریخته می‌شوند و عملکرد مرکب با آن‌ها ندارند، ۶۵ میلی متر می‌باشد.

حداقل نسبت آرماتور در دیافراگم‌ها باید بر اساس ضوابط بند ۹-۱۹-۴ تعیین شود. فاصله ی مرکز این آرماتورها از یک دیگر در هر جهت نباید از ۳۵۰ میلی متر بیشتر باشد. در مواردی که از شبکه‌های سیم جوش شده به عنوان آرماتور توزیع شده در دال بتنی که بر روی قطعات پیش ساخته کف و بام ریخته شده است، استفاده می‌شود، فاصله ی سیم‌های موازی با درزهای قطعات پیش ساخته از یک دیگر نباید از ۲۵۰ میلی متر کمتر باشد. آرماتورهایی که برای تامین مقاومت برشی استفاده می‌شوند، باید پیوسته بوده و به صورت یکنواخت در عرض صفحه ی برش توزیع گردند.

وصله‌ها و مهارها در آرماتورهایی که برای مقاومت در برابر نیروهای اجزای جمع کننده، برش، یا کشش ناشی از خمش استفاده می‌شوند، باید برای تامین تنش حد تسلیم در کشش طراحی شوند.

در مواردی که از وصله‌های مکانیکی برای انتقال نیرو بین دیافراگم و اجزای قائم سیستم مقاوم در برابر زلزله استفاده می‌شود، وصله‌ها باید از گروه دو در بند ۹-۲۰-۶-۲-۲-۶ باشند. در صورت استفاده از آرماتورهای رده‌های بالاتر از S400 و S420 استفاده از وصله‌های مکانیکی برای انتقال نیروی فوق مجاز نمی باشد.

آرماتورهای طولی اجزای جمع کننده باید به گونه‌ای طراحی شوند که در آن‌ها تنش کششی متوسط در طول (الف) یا (ب) زیر، از ϕ f _y تجاوز ننموده، f _y در بیشتر از ۴۲۰ مگاپاسکال منظور نشود.

در اجزای جمع کننده، در مواردی که تنش فشاری در هر مقطع بیشتر از 0.2 f ' _c باشد، باید از آرماتورهای عرضی مطابق ضوابط بندهای ۹-۲۰-۶-۳-۳-۲ (الف) تا (ث) و بند 9-20-6-3-3-3 استفاده شود؛ و محدودیت بند ۹-۲۰-۶-۳-۳-۳(الف) باید به یک سوم بعد کوچکتر جزء جمع کننده تغییر یابد. مقدار آرماتور عرضی باید مطابق موارد (الف) و (ب) این بند باشد. همچنین نیازی به آرماتورهای عرضی در مقاطعی که تنش فشاری از 0.15 f ' _c کمتر است، نمی باشد.

در مواردی که از نیروهای طراحی تشدید یافته به منظور تامین اضافه مقاومت اجزای قائم سیستم مقاوم در برابر زلزله استفاده شده باشد، باید مقادیر 0.2 f ' _c و 0.15 f ' _c را به ترتیب به 0. 5f ' _c و 0.4 f ' _c افزایش داد.

جزئیات آرماتورهای طولی اجزای جمع کننده در نواحی وصله‌ها و مهارها باید مطابق یکی از دو حالت (الف) و (ب) باشند؛

طراحی دیافراگم‌ها و اجزای آن‌ها برای خمش باید مطابق فصل ۹-۱۴ بوده، و اثرات بازشوها نیز منظور گردند.

در طراحی دیافراگم‌ها برای برش، مقدار V _n نباید از مقدار رابطه ی (۹-۲۰-۲۰) بیشتر باشد:

$V_{n}=A_{cv}\left ( 0.17\lambda \sqrt{f_{c}^{'}} +\rho _{t}f_{y}\right )$

در دیافراگم‌های بتنی که از دال‌های رویه بر روی قطعات پیش ساخته ی کف یا سقف تشکیل شده اند، A _cv باید با منظور نمودن ضخامت دال رویه به تنهایی برای دیافراگم‌های غیر مرکب، و ضخامت مجموع دال درجا ریخته شده و قطعات پیش ساخته برای دیافراگم‌های مرکب، محاسبه گردد. در دیافراگم‌های با دال رویای مرکب، برای محاسبه ی V _n باید از کوچکترین مقدار f ' _c برای بتن رویه و قطعه ی پیش ساخته استفاده شود.

V _n در دیافراگم‌ها نباید از $0.66A_{cv}\sqrt{f_{c}^{'}}$ بیش تر باشد.

در بالای درزهای بین قطعات پیش ساخته در دیافراگم‌های با دال رویدی درجا ریخته شده ی مرکب و یا غیر مرکب، V _n نباید از مقدار به دست آمده از رابطه ی (۹-۲۰-۲۱) بیشتر باشد:

$V_{n}=A_{vf}f_{y}\mu$

در بالای درزهای بین قطعات پیش ساخته در دیافراگم‌های با دال رویدی درجا ریخته ی مرکب و یا غیر مرکب، V _n نباید از محدودیت‌های بند ۹-۸-۸-۲-۳ که در آن A _c بر اساس ضخامت بتن دال رویه به تنهایی منظور می‌شود، تجاوز نماید.

درزهای واریز در دیافراگم‌ها باید مطابق مشخصات بند ۹-۲۲-۵-۶ در نظر گرفته شوند؛ و زبری سطوح تماس آن‌ها باید مطابق شرائط حالت (ب) در جدول ۹-۸-۱ باشد.

در اعضای خرپاهای سازه‌ای در مواردی که تنش فشاری از 0.2 f '­ _c تجاوز کند، باید در تمام طول آن عضو از آرماتورهای عرضی مطابق ضوابط بندهای ۹-۲۰-۶-۳-۳-۲ ، 9-20-6-3-3-3 و 9-۲۰-۶-۳-۳-۸ ، و همچنین موارد (الف) یا (ب) در این بند استفاده شود:

کلیه ی مهارها و وصله‌ها در آرماتورهای سراسری اعضای خرپاها باید برای تنش کششی حد تسلیم، f _y ، طراحی شوند.