نیروهای آرماتورهای طولی تیرها در بر ناحیه ی اتصال باید با فرض تنش کششی 1.25 f _y محاسبه شوند.

آرماتورهای طولی تیرها که در ناحیه ی اتصال تیر به ستون ختم می‌شوند، باید تا وجه مقابل هسته ی محصور شده در این ناحیه ادامه یابند؛ و در صورت ایجاد نیروی کششی در آن‌ها مطابق بند ۹-۲۰-۶-۵-۵ ، و در صورت ایجاد نیروی فشاری در آن‌ها مطابق بند ۹-۲۱-۳-۸ ، مهار شوند.

در مواردی که آرماتورهای طولی تیر از ناحیه ی اتصال تیر به ستون عبور می‌کنند، بعد گره، h، به موازات آرماتورهای طولی تیر باید بیشترین مقدار به دست آمده از (الف) تا (پ) باشد.

آرماتور گذاری عرضی باید در کلیه ی نواحی اتصالی، به جز آن‌هایی که در بند 9-20-6-5-3-2 اشاره شده اند، مطابق ضوابط بندهای ۹-۲۰-۶-۳-۳-۲ تا ۹-۲۰-۶-۳-۳-۴ و 9-20-6-3-3-7 به کار برده شود.

در نواحی اتصال هایی که در چهار سمت توسط تیرها محصور شده اند و عرض تیرها کمتر از سه چهارم بعد ستون متصل به آن‌ها نیست، می‌توان در طولی به اندازه ی ارتفاع کم عمق ترین تیر، h، از آرماتور عرضی مساوی با نصف مقدار تعیین شده در بند ۹-۲۰-۶-۳-۳-۴ ، استفاده نموده و فاصله ی آن‌ها را از آن چه بر اساس بند ۹-۲۰-۶-۳-۳-۳ محاسبه شده، تا ۱۵۰ میلی متر افزایش داد.

در تیرهایی که آرماتور طولی آن‌ها از داخل هسته ی محصور شده ی ستون عبور نمی کنند، در صورتی که آرماتورها توسط تیر دیگری محصور نشده باشند، باید در سراسر طول آرماتورهای طولی که در خارج از هسته ی ستون قرار دارند، از آرماتورهای عرضی که از ستون عبور کنند با فاصله‌ای مطابق بند ۹-۲۰-۶-۲-۳-۲ ، و نیز با رعایت بندهای ۹-۲۰-۶-۲-۳-۳ و 9-20-6-2-3-6 ، استفاده شود.

نیروی برشی در اتصال تیر به ستون باید در صفحه ی افقی وسط ارتفاع این اتصال و بر اساس نیروهای محاسبه شده در بر گره، با توجه به نیروهای فشاری و کششی در تیرها که مطابق بند ۹-۲۰-۶-۵-۲-۱ به دست آمده، و نیروی برشی در ستونها در تطابق با مقاومت خمشی محتمل تیرها، M _pr محاسبه گردد.

ϕ باید بر اساس بند ۹-۷-۴-۵ (ت) محاسبه شود.

V _n در اتصال تیر به ستون باید مطابق جدول ۹ -۲۰-۲ باشد.

سطح مقطع موثر ناحیه ی اتصال تیر به ستون، A _j ، برابر با حاصل ضرب عمق در عرض موثر ناحیه ی اتصال است. عمق ناحیه ی اتصال برابر با ارتفاع کل مقطع ستون، h، است.

عرض موثر ناحیه ی اتصال، به جز در مواردی که عرض تیر از عرض ستون متصل به آن کمتر است، برابر با عرض کل مقطع ستون بوده و نباید از کمترین دو مقدار زیر بیشتر در نظر گرفته شود:

طول گیرایی میلگردها ، l _dh ، که به قلاب استاندارد ختم شده اند، باید با استفاده از رابطه ی (۹-۲۰-۱۱) محاسبه شود؛ ولی نباید کمتر از ۸ برابر قطر میلگرد و ۱۵۰ میلی متر اختیار گردد.

$l_{dh}=f_{y}d_{b}/\left ( 5.4\lambda \sqrt{f_{c}^{'}} \right )$

قلاب میلگرد تیرها باید در هسته ی محصور شده ی ستونها و یا در اجزای لبه ی دیوارها مهار شده، و خم آن‌ها به طرف داخل ناحیه ی اتصال باشد.

طول گیرایی میلگردهای مستقیم در کشش، l _d ، با قطر کوچکتر از ۳۶ میلی متر، باید برابر با بزرگترین دو مقدار (الف) و (ب) در نظر گرفته شود:

میلگردهای مستقیمی که به یک اتصال ختم می‌شوند، باید از داخل هسته ی محصور شده ی ستون و یا جزء لبه ی دیوار عبور داده شوند. طول گیرایی مستقیم در کشش، l­ _d ­، برای آن قسمت از میلگردهایی که در خارج از هسته ی محصور شده قرار دارند، باید با ضریب 1/6 افزایش داده شود.

در میلگردهای آجدار سَر دار که ضوابط بند ۹-۴-۱1 را تامین می‌کنند، طول مهاری در کشش باید مطابق بند ۹-۲۱-۳-۴ و با منظور کردن 1.25f _y به جای f _y محاسبه گردد؛ ولی فاصله ی مرکز به مرکز بین آن‌ها نباید کمتر از 3d _b در نظر گرفته شود.