بخش 9.20.5.5

لنگرهای ضریب دار دال‌ها در تکیه گاه‌ها باید برای ترکیب‌های بارگذاری، شامل اثرات زلزله، محاسبه گردند. آرماتور مورد نیاز برای تحمل M _sc باید در عرض نوار ستون تعریف شده در بند ۹-۱۰-۲-۵ قرار داده شوند.

آرماتورهایی که در عرض موثر تعریف شده در بند ۹-۱۰-۶-۴-۳ قرار داده می‌شوند، باید برای لنگر γ _f M _sc طراحی شوند. عرض موثر برای نواحی اتصال واقع در لبه‌های خارجی و گوشه‌های دال نباید فراتر از اندازه ی ، که در جهت عمود بر امتداد دهانه ی دال اندازه گیری می‌شود، از بر ستون ادامه داده شود.

حداقل نصف آرماتورهای نوار ستون در تکیه گاهها، باید در محدوده ی عرض موثر دال که در بند ۹-۱۰-۶-۴-۳ تعیین شده است، قرار داده شوند.

حداقل یک چهارم آرماتورهای فوقانی نوار ستونی در تکیه گاه باید در تمام طول دهانه دال به صورت ممتد ادامه داده شوند.

مقدار آرماتورهای پیوسته ی تحتانی نوار ستونی، نباید از یک سوم مقدار آرماتور فوقانی این نوار در تکیه گاه کمتر باشند.

حداقل نصف آرماتورهای تحتانی نوار میانی و نیز کل آرماتورهای تحتانی نوار ستونی در وسط دهانه باید به صورت سراسری ادامه داشته، و در تکیه گاه طوری مهار شوند که قادر به تحمل تنش تسلیم مطابق ضوابط بند ۹-۱۰-۹-4-1-الف باشند.

در لبه‌های خارجی دال، کلیه ی آرماتورهای فوقانی و تحتانی در تکیه گاه باید مطابق ضوابط بند ۹-۱۰-۹-۶-۲ در بر تکیه گاه برای تحمل تنش f _y مهار شوند

در مقاطع بحرانی برای ستون هایی که در بند ۹-۸-۵-۲-۱ تعریف شده اند، تنش برشی دو طرفه ی ایجاد شده در اثر بارهای قائم ضریب دار نباید از 0.4ϕV _c تجاوز نماید. V _c از بند 9-8-5-3 محاسبه می‌شود. در صورتی که در دال ضوابط بند ۹-۲۰-۱۰-۴ رعایت شده باشند، نیازی به منظور نمودن ضابطه ی این بند نیست.

در سازه‌های با اهمیت بسیار زیاد و یا در مناطق با خطر نسبی زلزله ی بسیار زیاد، استفاده از سیستم دال و ستون به صورت سیستم قاب متوسط و یا سیستم دو گانه مجاز نمی باشد.