در نواحی اتصال تیر به ستون باید جزئیات بندهای ۹-۱۶-۳-۱-۲ ، 9-16-3-1-3 و 9-20-5-4-2 تا ۹-۲۰-۵-۴-۵ رعایت شوند.

در مواردی که تیرهای متصل به گره که باعث ایجاد برش در ناحیه ی اتصال تیر به ستون می‌گردند، دارای عمقی بزرگتر از دو برابر عمق ستون باشند، تحلیل و طراحی ناحیه ی اتصال باید بر اساس روش خرپایی (روش بست و بند) در پیوست 9-پ3 بوده و بندهای (الف) و (ب) نیز رعایت شوند.

آرماتورهای طولی که در ناحیه ی اتصال تیر به ستون قطع می‌شوند، باید تا وجه دورتر هسته ی ناحیه ی اتصال ادامه داشته، و طول گیرایی آن‌ها برای کشش مطابق بند 9-20-6-5-5 ، و برای فشار مطابق بند ۹-۲۱-۳-۸ محاسبه شود.

فاصله ی آرماتورهای عرضی ناحیه ی اتصال تیر به ستون از یک دیگر، که در ارتفاع عمیق ترین تیر متصل به گره، نباید از کوچکترین مقدار محاسبه شده مطابق بندهای 9-20-5-3-3-3 (الف) تا (پ) بیشتر باشد.

اگر آرماتورهای فوقانی تیر شامل میلگردهای آجدار تر داری باشند که در اتصال قطع می‌شوند، ستون باید از لبه ی فوقانی ناحیه ی اتصال حداقل به اندازه ی عمق ناحیه ی اتصال، h، ادامه یابد. همچنین می‌توان آرماتورهای تیر را با آرماتورهای قائم در گره که توانایی محصور کنندگی معادل رویای فوقانی اتصال را داشته باشند محصور نمود.

در نواحی اتصال دال به ستون باید ضوابط آرماتور گذاری عرضی بند ۹-۱۶-۳-۲ رعایت شوند. در صورت نیاز به استفاده از آرماتورهای عرضی، باید حداقل یک لایه آرماتور عرضی در گره بین آرماتورهای فوقانی و تحتانی دال قرار داده شود.