در این تیرها محدودیت‌های هندسی (الف) تا (پ) این بند باید رعایت شوند:

برون محوری هر تیر نسبت به ستونی که با آن قاب تشکیل می‌دهد، یعنی فاصله ی محورهای هندسی دو عضو از یک دیگر، نباید بیشتر از یک چهارم عرض مقطع ستون باشد.

در هر یک از دو وجه فوقانی و تحتانی تیرها باید حداقل از دو آرماتور سراسری استفاده شود. سطح مقطع آرماتورهای سراسری وجه تحتانی نباید در هیچ مقطع، از یک چهارم بیشترین مقدار سطح مقطع آرماتورهای تحتانی در طول دهانه ی تیر کمتر باشد. این آرماتورها باید با فرض تامین تنش تسلیم کششی در بر تکیه گاه مهار شوند.

در هر طرف تیر در بَر تکیه گاه، مقاومت خمشی مثبت نباید از یک سوم مقاومت خمشی منفی همان تکیه گاه کمتر باشد. هم چنین، مقاومت خمشی مثبت یا منفی در هر مقطعی در طول تیر، نباید از یک پنجم حداکثر مقاومت خمشی تیر در مقطع بر تکیه گاه در دو انتهای تیر کمتر باشد.

در تیرها در طول ناحیه‌های بحرانی در دو انتهای تیر که معادل دو برابر ارتفاع مقطع می‌باشد، باید دورگیر مطابق ضوابط بند ۹-۲۰-۵-۲-۳-۲ به کار برده شود؛ مگر آن که طراحی برای برش و یا پیچش، نیاز به آرماتور بیشتری را ایجاب کند.

دورگیرها و فواصل آن‌ها از یک دیگر باید دارای شرایط زیر باشند:

در سرتاسر طول تیرها، فاصله ی آرماتورهای عرضی از یک دیگر نباید بیشتر از نصف ارتفاع مؤثر مقطع اختیار شود.

در تیرهایی که نیروی محوری فشاری ضریب دار در آن‌ها از 0.10A _g f ' _c بیشتر است، مقدار آرماتورهای عرضی مورد نیاز که بر اساس ضوابط بند ۹-۲۰-۵-۲-۳-۳ محاسبه می‌گردد باید ضوابط بند ۹-۲۱-۶-۲ ، و در صورت استفاده از دور پیچ ضوابط بند ۹-۲۱-۶-۳ را نیز رعایت نماید.

مقاومت برشی تیر، ϕV _n ، نباید از کوچکترین دو مقدار (الف) و (ب) زیر کمتر در نظر گرفته شود:

در ستون‌ها محدودیت‌های هندسی (الف) و (ب) این بنده باید رعایت شوند:

در ستون‌ها نسبت سطح مقطع میلگردهای طولی به کل سطح مقطع ستون نباید کمتر از یک درصد و بیشتر از هشت درصد در نظر گرفته شود. این محدودیت باید در محل وصله‌ها نیز رعایت شود.

محل وصله ی آرماتورهای طولی ستون باید در خارج از ناحیه ی اتصال تیر به ستون باشد.

آرماتورهای عرضی در ستون‌ها باید یا به صورت دورپیچ، مطابق ضوابط فصل 9-12 ، و یا به صورت دورگیرهایی مطابق ضوابط بندهای 9-20-5-3-3-2 تا 9-20-5-3-3-3 در نظر گرفته شوند؛ مگر آن که طراحی برای برش و یا پیچش نیاز به آرماتور بیشتری را ایجاب کند در ضمن رعایت ضابطه ی بند ۹-۲۰-۵-۳-۳-۵ برای کلیه ی ستون هایی که برای تحمل بارهای اعضای سخت ناپیوسته به کار برده می‌شوند، الزامی است.

در دو انتهای ستونها در طول l ₀ باید دورگیر مطابق بند ۹-۲۰-۵-۳-۳-۳ به کار برده شود. طول l ₀ ، ناحیه ی بحرانی، که از بر اتصال به اعضای جانبی اندازه گیری می‌شود، نباید کمتر از مقادیر (الف) تا (پ) زیر در نظر گرفته شود:

آرماتورهای عرضی مورد نیاز در طول l ₀ باید دارای قطر حداقل ۱۰ میلی متر بوده، و فواصل آن‌ها از یک دیگر در مواردی که به صورت دورپیچ به کار گرفته می‌شوند مطابق ضوابط فصل ۹-۱۲ ، و در مواردی که به صورت دورگیر به کار برده می‌شوند فاصله ی آن‌ها، s ₀ ، باید برابر کم ترین از مقادیر (الف) تا (پ) در نظر گرفته شوند:

در قسمتهایی از طول ستون که شامل طول l ₀ نمی شود، ضوابط آرماتور عرضی مشابه ضوابط بند ۹-۱۲-۶-۷-۲ می‌باشند.

در ستون هایی که عکس العمل اعضای سخت ناپیوسته را تحمل می‌کنند، مانند ستون‌های واقع در زیر دیوارهای منقطع، باید آرماتورهای عرضی ویژه مطابق ضوابط (الف) و (ب) به کار برده شوند :

در محل اتصال ستون به شالوده، آرماتور طولی ستون که به داخل شالوده ادامه داده شده است باید در طول حداقل برابر با ۳۰۰ میلی متر با استفاده از آرماتور عرضی مطابق ضوابط بندهای ۹-۲۰-۵-۳-۳-3 محصور گردد.

در ستون‌ها مقاومت برشی مقطع، ϕV _n ، نباید از کوچکترین دو مقدار (الف) و (ب) کمتر در نظر گرفته شود:

مقاومت برشی اتصالات در جا ریز تیر به ستون باید رابطه ی ϕV _n ≥V _u را تامین کند.

V _u در ناحیه ی گره بر اساس بند ۹-۲۰-۳-۳ تعیین می‌شود.

ϕ بر اساس بند ۹-۷-۴ برای برش تعیین می‌شود.

V _n در ناحیه ی گره بر اساس بند ۹-۲۰-۶-۵-۴-3 تعیین می‌شود.