مهارهای تکی و چند تایی (گروهی) باید برای بحرانی ترین اثرات بارهای ضریب دار و بر اساس روش‌های تحلیل الاستیک طراحی شوند. استفاده از روش‌های تحلیل پلاستیک فقط در صورتی که مقاومت اسمی مهار توسط اعضای فولادی شکل پذیر کنترل شده و همسازی تغییر شکل‌ها تامین شود، مجاز می‌باشد.

در مواردی که فاصله ی دو یا چند مهار از یک دیگر از فواصل بحرانی زیر کمتر باشد، اثرات گروهی مهارها در گسیختگی باید منظور شوند.

مقاومت طراحی مهارها باید مساوی با بیشتر از حداکثر مقاومت مورد نیاز مبتنی بر ترکیب بارهای طراحی فصل ۹-۷ باشد؛ مگر آن که ضوابط لرزه‌ای بخش ۹-۱۸-۸ حاکم شوند.

در مهارهای چسبی افقی یا شیبدار رو به بالا، باید ضوابط مراجع مورد تایید در خصوص حساسیت به زاویه ی نصب تامین شوند. در مهارهای چسبی تکی که تحت بار کششی دائمی قرار دارند، و نیز برای مهارهای گروهی چسبی برای مهاری که تحت بیشترین بار کششی دائمی است، ضوابط بند ۹-۱۸-۴-۶ باید رعایت شوند. نصب و بازرسی مهارهای چسبی باید مطابق ضوابط ۹-۱۸-۹-۳ ، و نصب و بازرسی مهارهای چسبی افقی یا شیبدار رو به بالا که تحت بار کششی دائمی قرار دارند، باید مطابق بندهای ۹-۱۸-۹-۳ و ۹-۱۸-۹-۴ انجام شوند.

ضریب اصلاح λ _a برای بتن‌های سبک به صورت زیر تعیین می‌شود:

مقدار f' _c مورد استفاده در محاسبات این فصل نباید از ۷۰ مگاپاسکال برای مهارهای تعبیه شده، و ۵۵ مگاپاسکال برای مهارهای کاشتنی بیشتر در نظر گرفته شود. انجام آزمایش برای کلیه ی مهارهای کاشتنی الزامی است.