در اتصالات اعضای پیش ساخته، انتقال نیروها از طریق ملات، کلیدهای برشی، اتکا، مهارها، اتصالات مکانیکی، آرماتورهای فولادی، روکش‌های مسلح یا ترکیبی از این موارد مجاز می‌باشد. طراحی اتصالات در اعضای بتنی پیش ساخته باید بر اساس آیین نامه‌های معتبر مرتبط انجام گیرد. علاوه بر آن ضوابط کلی بندهای زیر نیز باید مورد توجه قرار گیرند.

کفایت اتصالات باید با تحلیل یا آزمایش مشخص شود.

استفاده از اتصالاتی که فقط متکی به اصطکاک ناشی از بارهای ثقلی هستند، مجاز نمی باشد.

اتصالات و مناطقی از اعضا در مجاورت اتصالات باید جهت مقاومت در برابر تلاش‌های مختلف طراحی شوند؛ و بتوانند تغییر شکل‌های ناشی از تمام بارها در سیستم سازه‌ای پیش ساخته را تحمل نمایند.

در طرح اتصالات باید تاثیرات سازه‌ای قیدی ناشی از تغییرات حجمی را در نظر گرفت.

در طرح اتصالات باید تاثیرات رواداری‌های مشخص شده برای ساخت و نصب اعضای پیش ساخته در نظر گرفته شوند.

در طرح اتصالاتی که از چندین جزء تشکیل شده اند، باید اختلافات در سختی، مقاومت و شکل پذیری کلیدی اجزا را در نظر گرفت.

بندهای یکپارچه کننده باید در راستاهای قائم، طولی و عرضی و در پیرامون سازه طبق بند ۹-۱۷-۵-۴ یا ۹-۱۷-۵-۵ تأمین شوند.

مقاومت مورد نیاز اتصالات و مناطق مجاور اتصالات باید طبق ترکیب‌های بار بخش ۹-۷-۲ محاسبه شود.

مقاومت مورد نیاز اتصالات و مناطق مجاور اتصالات باید طبق روش‌های تحلیل فصل ۹-۶ محاسبه شود.

در اتصالات اتکایی، N _uc از (الف) یا (ب) محاسبه می‌شود؛ ولی نیازی نیست از N _uc,max بیشتر باشد. N _uc,max حداکثر نیروی مقید کننده است که از طریق مسیر انتقال نیروی اتصال اتکائی انتقال می‌یابد. این نیرو باید با ضریب ترکیب بار زنده به همراه دیگر اثرات بارهای ضریب دار محاسبه گردد.

در صورتی که ضریب اصطکاک مصالح بالشتک اتکایی توسط آزمایش مشخص شده باشد، N _uc,max را می‌توان از حاصل ضرب ضریب اصطکاک در نیروی عکس العمل قائم بارهای دائمی، و با ضریب بار 1/6 محاسبه نمود.

برای همه ی ترکیب بارها، مقاومت طراحی اتصالات اعضای پیش ساخته باید رابطه ی (۹-۱-۱) به صورت S _n ≥U را برآورده کند. ضریب کاهش مقاومت ϕ مطابق بخش 9-7-3 تعیین می‌شود.

در سطوح تماس بین اعضا و تکیه گاه آن‌ها، و یا بین یک عضو و تکیه گاه آن به وسیله ی یک عضو تکیه گاهی واسطه، مقاومت اتکایی اسمی برای سطوح بتنی، B _n ، باید مطابق بخش ۹-۸-۸ محاسبه شود. B _n باید کمتر از مقاومت اتکایی اسمی بتن برای سطح عضو یا تکیه گاه آن‌ها باشد؛ و نباید از مقاومت عضو تکیه گاهی واسطه در صورت وجود فراتر رود.

اگر بارگذاری اصلی وارده برش بوده و انتقال برش در یک صفحه رخ می‌دهد، V _n را می‌توان مطابق ضوابط برش اصطکاک مطابق بخش ۹-۸-۸ محاسبه نمود.

به غیر از مواردی که باید شرایط بند ۹-۱۷-۵-۵ را رعایت نمود، بندهای یکپارچگی طولی و عرضی باید اعضای پیش ساخته را به سیستم مقاوم در برابر نیروهای جانبی متصل کنند؛ و بندهای یکپارچگی قائم باید طبق بند ۹-۱۷-۵-۴-۳ فراهم شوند تا کف‌های مجاور را به یک دیگر و به بام متصل نمایند.

در مواردی که دیافراگم‌های کف‌ها یا بام از اعضای پیش ساخته تشکیل شده اند، اتصالات بین دیافراگم‌ها و اعضایی که به طور جانبی به دیافراگم تکیه دارند، نباید دارای مقاومت کششی کمتر از 4/4 کیلو نیوتن در هر متر طول باشند.

در درزهای افقی بین تمامی اعضای سازه‌ای پیش ساخته ی قائم (به جز نما)، باید بندهای قائم یکپارچگی فراهم شوند. این بندها باید شرایط (الف) و (ب) را داشته باشند:

بندهای یکپارچگی در سیستم‌های کف و بام باید موارد (الف) تا (ج) زیر را برآورده کنند (به شکل ۹-۱۷-۴ توجه شود):

در بندهای یکپارچگی قائم باید موارد (الف) تا (پ) رعایت شوند:

ابعاد اتصالات اتکایی باید ضوابط بند ۹-۱۷-۵-۶-۲ و ۹-۱۷-۵-۶- ۳ را برآورده کنند؛ مگر آن که تحلیل یا آزمایش نشان دهد که ابعاد کوچک تر در عملکرد آن‌ها اختلالی ایجاد نمی کند. شکل ۹-۱۷-۵ حداقل ابعاد در اتصالات اتکایی را نشان میدهد.

در دال‌ها و تیرها، یا اعضای دارای ماهیچه پشت بند، حداقل ابعاد طراحی از بر تکیه گاه تا انتهای عضو پیش ساخته در راستای دهانه، با لحاظ رواداری‌های مشخص شده، باید مطابق با جدول ۹-۱۷-۲ باشد.

بالشتک‌های اتکایی در مجاورت وجوه تقویت نشده، باید به فاصله‌ای حداقل ۱۳ میلی متر، و یا به اندازه ی بعد پخ (در صورت وجود) از بر تکیه گاه و انتهای عضو پیش ساخته عقب تر باشند.