بخش 9.17.2.3

مقاومت طراحی اتصالات بین ستونها، دیوارها و ستون پایه‌ها با شالوده‌ها باید رابطه ی (۹-۱-۱) به صورت ϕS _n ≥U را برای همه ترکیب بارها برآورده کنند؛ که در آن S _n مقاومت اسمی خمشی، برشی، محوری، پیچشی، یا اتکایی اتصال است. ترکیب مقاومت خمشی و محوری اتصال باید مطابق ۹-۸-۴ محاسبه شده و ϕ مطابق بخش ۹-۷-۳ تعیین شود.

در اتصالات بین اعضای پیش ساخته با شالوده ها، الزامات بندهای یکپارچگی قائم مطابق بندهای ۹-۱۷-۵-۴-۳ یا ۹-۱۷-۵-۵-۲ باید رعایت شوند.

مقاومت ترکیبی خمشی محوری اتصالات باید مطابق بند ۹-۸-۴ تعیین شود.

در سطح تماس بین یک عضو و شالوده، یا بین یک عضو و شالوده به همراه یک عضو اتکایی واسطه، مقاومت اتکایی B _n باید مطابق بند ۹-۸-۸ برای سطوح بتنی محاسبه شود. B _n باید برابر با کمترین مقاومت اتکایی عضو یا سطح شالوده در نظر گرفته شود، و نباید از مقاومت عضو اتکایی واسطه (در صورت وجود) فراتر رود.

در سطح تماس بین عضو و شالوده، V _n باید مطابق ضوابط برش- اصطکاک بر اساس بخش ۹-۸-۹ و یا سایر روش‌های مناسب محاسبه گردد.

در محل اتصال ستونها، ستون پایه‌ها و یا دیوارهای پیش ساخته به شالوده ها، میل مهارها و مهارهای اتصالات مکانیکی باید با منظور نمودن بارهای حین نصب مطابق فصل 9-18 طراحی شوند. در این محلها اتصالات مکانیکی باید به گونه‌ای طراحی شوند که قبل از گسیختگی مهاری و یا شکست بتن اطراف، به حد مقاومت خود برسند.