بخش 9.14.5

طراحی دیافراگم‌ها و اتصالات آن‌ها باید برای ترکیب بارهای ضریب دار و بر اساس تأمین رابطه ی (۹-۱-۱) به صورت ϕS _n ≥U مطابق ضوابط فصل 9-۷ صورت گیرد. اندر کنش بین اثرات بار باید در طراحی منظور شود. ضریب ϕ باید بر اساس ضوابط فصل ۹-۷ تعیین شود.

مقاومت طراحی دیافراگم باید در انطباق با یکی از بندهای (الف) تا (ت) باشد:

طراحی دیافراگم برای تحمل نیروهای محوری و لنگر خمشی داخل صفحه، باید بر اساس بندهای ۹-۸-۲ و ۹-۸-۳ انجام شود.

مقاومت کششی ناشی از خمش در دیافراگم باید به یکی از روشهای مندرج در بندهای (الف) تا (پ) و یا ترکیبی از آن‌ها، تأمین شود:

آرماتورها و اتصال دهنده‌های مکانیکی که برای تحمل کشش ناشی از خمش به کار برده می‌شوند، باید در محدوده ی $\frac{h}{4}$ از لبه ی کششی دیافراگم تعبیه شوند. مقدار h برابر با عمق دیافراگم است که در صفحه‌ی دیافراگم و در مقطع مورد نظر اندازه گیری می‌شود. چنان چه عمق دیافراگم در طول دهانه تغییر پیدا کند، لازم است آرماتورها در بخش‌هایی از دیافراگم که در مجاورت مقطع مورد نظر قرار گرفته، ولی در محدوده ی $\frac{h}{4}$ قرار ندارد، مهار شوند.

اتصال دهنده‌های مکانیکی که از اتصال بین قطعات پیش ساخته عبور می‌کنند، باید برای تحمل نیروی کششی متناظر با باز شدگی مورد انتظار در اتصال، طراحی شوند.

ضوابط این بند باید در تعیین مقاومت برشی داخل صفحه‌ی دیافراگم‌ها به کار روند.

ضریب کاهش مقاومت ϕ باید برابر با 0/75 در نظر گرفته شود؛ مگر در مواردی که بر اساس بند ۹-۷-۴-۵ ، مقدار کمتری برای این ضریب معرفی شده باشد.

در دیافراگم‌هایی که کاملاً درجا اجرا شده‌اند، مقدار V _n باید با استفاده از رابطه ی (9-14-1) تعیین شود.

$V_{n}=A_{cv}\left ( \lambda \times 0.17\sqrt{f_{c}^{'}}+\rho _{t}f_{y} \right )$

در دیافراگم‌های درجا اجرا شده، ابعاد A _cv باید چنان انتخاب شوند که رابطه ی (9-14-2) برقرار باشد:

$V_{n}\leq 0.66\varphi A_{cv}\sqrt{f_{c}^{'}}$

در دیافراگم‌هایی که به صورت رویه ی بتنی درجا بر روی قطعات پیش ساخته اجرا می‌شوند، باید ضوابط بندهای ۹-۱۴-۵-۳-۳ ، ۹-۱۴-۵-۳-۴ و ۹-۱۴-۵-۳-۶ ، و با منظور کردن مقدار A _vc به شرح بندهای (الف) و (ب) زیر رعایت شوند:

مقدار V _n نباید از مقدار برش محاسبه شده بر اساس ضوابط برش اصطکاکی مورد بحث در بند ۹-۸-۸ تجاوز کند. در این ضوابط، باید ضخامت بتن رویه در ناحیه‌ی روی اتصالات قطعات پیش ساخته، و نیز آرماتورهای عبور کننده از این اتصالات، مورد توجه قرار گیرند.

در دیافراگم‌هایی که با اتصال قطعات پیش ساخته بدون بتن رویه، و یا اتصال قطعات پیش ساخته به کمک نوارهای بتن رویه، و یا تیرهای لبه اجرا می‌شوند، باید ضوابط بندهای (الف)، (ب) و یا هر دو آن‌ها رعایت شوند:

در کلیه‌ی دیافراگم‌ها، در مواردی که برش از دیافراگم به جمع کننده، و یا از دیافراگم یا جمع کننده به یک عضو قائم از سیستم باربر جانبی منتقل می‌شود، باید ضوابط بندهای (الف) یا (ب) برآورده شوند:

جمع کننده‌ها باید به عنوان اعضای کششی، اعضای فشاری، یا هر دو، و بر اساس ضوابط بند ۹-۸-۳ طراحی شوند.

جمع کننده‌ها باید از بر اعضای قائم سیستم باربر جانبی، در درون تمام یا بخشی از عمق دیافراگم، تا جایی که لازم باشد، ادامه یابند تا بتوانند برش را از دیافراگم به اعضای قائم منتقل کنند. در مواردی که دیگر انتقال نیروهای طراحی جمع کننده‌ها در طول اعضای قائم سیستم باربر جانبی لازم نباشد، می‌توان جمع کننده را قطع کرد.

در صورتی که یک جمع کننده برای انتقال نیروها به یک عضو قائم طراحی شود، آرماتورهای جمع کننده باید در طولی حداقل معادل آن چه در بندهای (الف) و (ب) آمده است، در عضو قائم باربر جانبی امتداد یابند: