بخش 9.11.8

تیرهای عمیق اعضایی هستند که در یک وجه تحت بار قرار گرفته و در وجه مقابل روی تکیه‌گاه‌ها قرار دارند؛ به طوری که امکان به وجود آمدن المانهای فشاری "بست" از سمت بار به سمت تکیه گاه‌ها وجود داشته باشد؛ و نیز حداقل یکی از ضوابط (الف) یا (ب) برقرار باشند:

طراحی تیرهای عمیق با در نظر گرفتن توزیع غیر خطی کرنش طولی در ارتفاع مقطع تیر انجام می‌شود. روش بست و بند بر اساس ضوابط پیوست 9-پ3 این مبحث برای منظور کردن توزیع غیر خطی کرنش مناسب تلقی می‌شود.

ابعاد مقطع تیرهای عمیق (مگر در مواردی که در ضوابط روش بست و بند در پیوست 9-پ3 مشخص شده‌اند)، باید به گونه‌ای انتخاب شوند که رابطه ی زیر برقرار باشد:

$V_{u}\leq 0.83\sqrt{f_{c}^{'}}b_{w}d$

آرماتورهای توزیع شده در وجوه کناری تیرهای عمیق باید مطابق ضوابط (الف) و (ب) باشند:

حداقل آرماتورهای خمشی کششی در تیر عمیق بر اساس بند ۹-۱۱-۵-۱ تعیین می‌شود.

پوشش بتن در تیر عمیق بر اساس ضوابط فصل 9-4 تعیین می‌شود. حداقل فاصله ی آرماتورهای طولی مجاور بر اساس محدودیت فاصله‌ی میلگردهای طولی تیر مطابق بخش 9-21-2-1 ، تعیین می‌گردد.

فاصله‌ی آرماتورهای برشی طولی و عرضی در تیر عمیق، نباید از مقادیر d/5 و ۳۰۰ میلی متر بیشتر باشد.

طول گیرایی آرماتورهای کششی در تیر عمیق بر اساس توزیع تنش در آرماتورهایی که مستقیماً تابع لنگر خمشی نیستند، مطابق بند ۹-۱۱-۶-۲-۶ انجام می‌شود.

در تکیه گاه‌های ساده، آرماتورهای کششی لنگر مثبت باید طوری مهار شوند که میلگرد بتواند در بر تکیه گاه به تنش جاری شدن خود برسد. اگر تیر عمیق بر اساس مدل‌های بست و بند طراحی شده باشد، آرماتورهای کششی ناشی از لنگر خمشی مثبت باید مطابق ضوابط بند 9پ-3-5-2 از پیوست 9-پ3 مهار شوند.

در تکیه گاه‌های داخلی تیرهای عمیق، ضوابط (الف) و (ب) باید برقرار باشند: