مقاومت مورد نیاز در هر مقطع بر اساس لنگر خمشی، نیروی برشی، نیروی محوری (در صورت لزوم) و لنگر پیچشی با ضریب در آن مقطع تعیین می‌شود.

در قطعاتی که با تکیه گاه‌های خود به صورت یک پارچه بتن ریزی می‌شوند، لنگر خمشی، نیروی برشی و لنگر پیچشی در مقاطع روی تکیه گاه را می‌توان بر اساس تلاش مورد نظر در بر تکیه گاه در نظر گرفت.

حداکثر نیروی برشی نهایی، V _u ، در تکیه‌گاه‌ها را برای تمام مقاطعی که در محدوده‌ی بر داخلی تکیه گاه تا محل مقطع بحرانی قرار دارند، می‌توان برای برش V _u در فاصله‌ی 'd از بر تکیه گاه طراحی نمود؛ به شرط آن که:

در صورت عدم استفاده از تحلیل دقیقتر، می‌توان لنگر پیچشی نهایی ناشی از اثر دال‌ها روی تیرهای باربر را با یک توزیع خطی یکنواخت، جایگزین نمود.

تمام مقاطعی را که در فاصله‌ی کمتر از d از بَر داخلی تکیه گاه قرار دارند، می‌توان برای لنگر پیچشی T _u در فاصله‌ی d از بَر داخلی تکیه گاه طراحی نمود؛ به شرط آن که در این فاصله هیچ لنگر پیچشی متمرکزی موجود نباشد.

در مواردی که امکان کاهش لنگر پیچشی در اثر باز توزیع نیروهای داخلی در عضوی از یک سازه‌ی نامعین وجود داشته باشد (پیچش همسازی)، اجازه داده می‌شود حداکثر لنگر پیچشی نهایی بر اساس بند ۹-۸-۶-۱-۴ به ϕT _cr کاهش داده شود. در این حالت لازم است اثرات لنگرها و برش‌های تعدیل یافته‌ی عضو در سایر اعضای مجاور، با استفاده از رابطه‌ی تعادل، محاسبه شده و در طراحی به کار گرفته شوند. لنگر پیچشی ترک خوردگی، T _cr ، بر اساس بند ۹-۸-۶-۲-۲ محاسبه می‌شود.