استفاده از مصالح عایق کننده بر روی سطح رویه ی بتن موجود به منظور اضافه کردن ضخامت موثر و یا اضافه کردن فاصله ی محوری آرماتورهای طولی، و یا هر دو با شرایط (الف) تا (پ) زیر مجاز است:

(الف ) استفاده از ورقه‌های پیش ساخته‌ای که ترکیب حجمی مصالح آن‌ها از یک قسمت سیمان و ۴ قسمت ورمیکولایت (و یا پرلیت) تشکیل شده، و به نحو مناسبی به رویای بتن چسبیده شده باشد.

(

حداقل ضخامت مصالح عایق کننده ی اضافی بر روی بتن باید بر اساس آزمایشهای استاندارد آتش تعیین شوند.

در صورت عدم انجام هر گونه آزمایش استاندارد، جهت استفاده از مصالح ذکر شده در زیربندهای (الف) و (ب) بند 9-پ2-8-1 ، حداقل ضخامت مصالح اضافه شده بر روی بتن برابر با اختلاف پوشش مورد نیاز و یا ضخامت موثری که در این بند مشخص شده است، و پوشش واقعی و یا ضخامت موثر واقعی، هر کدام که حاکم باشد، ضرب در ضریب 0/75 در نظر گرفته می‌شود.

در مواردی که ضخامت لایه ی عایق اضافه شده ی درجا از ۱۰ میلی متر بیشتر باشد، باید از تسلیح مناسب به منظور جلوگیری از جدا شدن پوشش از بتن موجود در هنگام آتش سوزی استفاده شود.

مدت زمان مقاومت در مقابل آتش، FRR برای دالها را می‌توان با اضافه کردن مصالح اضافی یک پارچه با مصالح دال و یا اضافه کردن مصالح به صور مجزا بر روی دال، افزایش داد. در این صورت، حداقل ضخامت لایه ی اضافی، t _nom ، از رابطه ی (۹-پ ۲-۳) به دست می‌آید:

t _nom =kt _d +10

در رابطه ی فوق، t _d تفاوت بین ضخامت موثر دال مورد نظر و ضخامت موثری است که از جدول ۹-پ ۲-۱ برای زمان مقاومت در برابر آتش سوزی مورد نظر، تعیین می‌شود.

ضریب k برای رویه ی اضافی از جنس بتن معمولی برابر با 1/0، ، برای رویه ی اضافی از جنس بتن سبک برابر با 0/80، و برای رویه ی اضافی از جنس گچ (و یا بلوکهای گچی که به یک دیگر قفل و بست می‌شوند) که دارای یک لایه ی مقاوم در برابر سایش در رویه فوقانی باشد، برابر با 0/60 در نظر گرفته می‌شود.

[1] Fire resistance rating

[2] structural adequacy

[3] integrity

[4] insulation