برای دال‌های توپر و یا مجوف که بر روی تیرها و یا دیوارها متکی هستند، فاصله ی محوری متوسط آرماتورهای تحتانی از لبه‌ها نباید از مقادیر داده شده در جدول 9-پ2-2 ، با منظور نمودن شرایط تکیه گاهی دال، کمتر باشد. در این جدول l _y و l _x به ترتیب طول دهانه‌های بزرگتر و کوچکتر دال دو طرفه میباشند. استفاده از شرایط تکیه گاهی ساده وقتی مجاز است که دال دو طرفه در هر چهار وجه دارای تکیه گاه باشد؛ در غیر این صورت دال یک طرفه تلقی می‌شود.

برای دال‌های تخت و دال‌های قارچی با پهنه یا سر ستون، ضخامت دال و فاصله ی محوری متوسط پایین ترین لایه ی آرماتورهای تحتانی از لبه ها، نباید از مقادیر داده شده در جدول 9-پ2-3 کمتر باشند. به علاوه اگر زمان مقاومت در برابر آتش ۹۰ دقیقه و بیشتر باشد، لازم است حداقل ۲۰٪ آرماتورهای فوقانی در روی تکیه گاه‌های میانی در هر جهت در تمام طول دهانه به صورت پیوسته بوده و در نوار ستون دال قرار داده شوند.

برای دال - تیرچه‌های یک طرفه، در صورتی که شرایط (الف) و (ب) در زیر لحاظ شده باشند، فاصله ی محوری متوسط آرماتورهای تحتانی از لبه‌ها نباید از مقادیر داده شده در جدول 9-پ2-4 و با توجه به شرایط تکیه گاهی دال کمتر باشد.

برای دال - تیرچه‌های دو طرفه در صورتی که تکیه‌گاه‌ها ساده باشند، از جدول 9-پ2-4 ، و در صورتی که تکیه گاه‌ها پیوسته باشند، از جدول 9-پ ۲-۵ برای تعیین عرض و فاصله ی محوری متوسط آرماتورهای تحتانی از لبه ی تیرچه‌ها استفاده می‌شود. در این دالها، فاصله ی متوسط آرماتورهای تحتانی از لبه‌های دال بین تیرچه‌ها و فاصله ی محوری آرماتورهای گوشه ی تیرچه‌ها از بر قائم تیرچه نباید از مقادیر داده شده در جدول‌های ۹-پ ۲-۴ و 9-پ2-5 به علاوه ی ۱۰ میلی متر کمتر باشند. در جدول‌های ۹-پ ۲-۴ و 9-پ2-5 ، فاصله ی محوری از لبه‌ها باید برای پایین ترین لایه ی آرماتورهای تحتانی طولی منظور شود.