بتن در معرض چرخه‌های تر و خشک شدن و یا یخ زدن و آب شدن، در ناحیه ی جزر و مد و یا در ناحیه ی پاشش قرار می‌گیرد. در این حالت سازه در آسیب پذیرترین وضعیت قرار داشته و باید تدابیر مناسب برای جلوگیری از هوا زدگی، حمله ی سولفاتی، خوردگی آرماتور و فرسایش نیز به عمل آیند.

بتن در استغراق کامل یا جزئی قرار می‌گیرد. در حالت استغراق کامل، خطر یخ زدگی بر خلاف اشباع بودن بتن کمتر شده، و همچنین احتمال خوردگی به دلیل عدم دسترسی اکسیژن کاهش می‌یابد.

بتن واقع در قسمت‌های بالاتر از ناحیه ی پاشش و بالاتر از جزر و مد، به دلیل عدم تر شدن در معرض خرابی کم تر قرار می‌گیرد.