۲-۱-۴-۴ محدودیت کلی مساحت و ارتفاع

۱-۲-۱-۴-۴ ارتفاع مجاز گروه‌های ساختمانی

حداکثر ارتفاع مجاز گروه‌های ساختمانی بر حسب تعداد طبقات آن‌ها از نظر این مبحث مطابق مقادیر تعیین شده در این قسمت است، مگر آن که به دلیل شرایط خاص اقلیمی و یا نوع تصرفی یا ساختار بنا، مقادیر دیگری برای ارتفاع مجاز ساختمان‌ها در طرحهای مصوب توسعه و عمران شهری یا در مقررات اختصاصی تصرفها تعیین شده باشد.

  1. در گروه‌های ساختمانی ۱، ۲ و ۳ (در یک طبقه)، در ساختمان‌های دارای زیرزمین با پنجره نورگیر از نما، ۵/۸۰ متر و در ساختمان‌های فاقد آن ۴/۹۰ متر.

    در گروه های ساختمانی ۱، ۲ و ۳ (در دو طبقه)، در ساختمان‌های دارای زیر زمین با پنجره نورگیر از نما، ۹ متر و در ساختمان‌های فاقد آن ۸/۱۰ متر.

  2. در گروه‌های ساختمانی ۴ و ۵ (در سه طبقه)، در ساختمان‌های دارای زیرزمین با پنجره نورگیر از نما، حداکثر ۱۲/۲۰ متر و در ساختمان‌های فاقد آن حداکثر ۱۱/۳۰ متر.

    در گروه‌های ساختمانی ۴و۵ (در چهار طبقه)، در ساختمان‌های دارای زیرزمین با پنجره نورگیر از نما، حداکثر ۱۵/۴۰ متر و در ساختمان‌های فاقد آن حداکثر ۱۴/۵۰ متر.

  3. در گروههای ساختمانی ۶ و ۷ (پنج تا هفت طبقه یا تا ارتفاع ۲۳ متر) و گروه ۸ (با ارتفاع بیش از هفت طبقه یا بیش از ۲۳ متر)، به تناسب تعداد طبقات و سایر ضوابط و مقررات قانونی.

۲-۲-۱-۴-۴ ارتفاع و مساحت مجاز بر اساس گروه‌های تصرف

ارتفاع و مساحت تصرفها باید بر اساس نوع ساختار و وضعیت استقرار ساختمان در زمین با محدودیت‌های تعیین شده در مبحث سوم مقررات ملی ساختمان برای گروه های تصرف، منطبق باشد.

محدودیت‌های مساحت ساختمان، بخشی از ساختمان یا فضا، بر پایه سطح تصرف مورد نیاز به ازای هر نفر (واحد سطح تصرف)، که در مبحث سوم مقررات ملی ساختمان تعیین شده است، محاسبه می‌گردد.


نظرات (0)

برای ثبت نظر، لطفا وارد شوید یا ثبت‌نام کنید.

در حال بارگذاری نظرات...

محدودیت کلی مساحت و ارتفاع — بند ۲-۱-۴-۴ | مبحث چهارم: الزامات عمومی ساختمان