۱-۹-۶-۳ محل‌های الزامی

تمام خروجها و دسترس‌های خروج باید با علامت‌های خروج تأیید شده منطبق با مبحث بیستم مقررات ملی ساختمان مشخص شوند، به گونه‌ای که این علائم در مسیر خروج از هر جهت دیده شود و جهت دست یابی به خروج را به وضوح نشان دهد، تعداد و موقعیت این علایم باید به گونه‌ای باشد که فاصله هیچ نقطه‌ای از دسترس خروج تا نزدیک‌ترین علامت قابل مشاهده، از ۳۰/۰ متر بیشتر نشود.

تبصره‌ها:

  1. در اتاق‌ها یا فضاهایی که تنها یک خروج یا دسترس خروج الزامی دارند، نیاز به علامت خروج اضافی (غیر از علامت خروج نصب شده بر روی در یا مشابه آن) نیست.

  2. دروازه‌ها یا درهای خروج اصلی که تشخیص آن‌ها به عنوان خروج، به راحتی ممکن است، در صورت تأیید مرجع صدور پروانه و کنترل ساختمان به علایم خروج نیاز ندارند.

  3. در تصرف های گروه (ف) و در واحدهای مستقل خواب یا مسکونی در گروه تصرف های (م-۱) و (م-۲)، علایم خروج مورد نیاز نیست.

  4. در فضاهای خواب در تصرف های گروه (د-۳)، علائم خروج مورد نیاز نیستند.

  5. در تصرفهای گروه (ت-۴) و (ت-۵)، شامل جایگاه‌های سرپوشیده صندلی دار، اگر علایم خروج نصب شده در سالن اجتماع، از محل‌های عبور داخل جایگاه‌ها کاملاً قابل مشاهده باشد، نیازی به نصب این علایم در قسمت صندلی ها یا ورودی‌های آن قسمت نیست. در چنین مواردی، روشنایی خروج باید تأمین شود تا در شرایط اضطراری، هر بازشو یا مدخل سالن تماشا، از مکان نشستن تشخیص داده شود.


نظرات (0)

برای ثبت نظر، لطفا وارد شوید یا ثبت‌نام کنید.

در حال بارگذاری نظرات...