حداکثر طول مسیر پیمایش دسترس خروج، بن بست‌های واقع در این مسیر و طول مسیر مشترک در دسترس خروج نباید از مقادیر ارائه شده در جدول ۳-۶-۳-۲-۱ تجاوز کند، مگر آن که در ضوابط اختصاصی تصرف مورد نظر، مقادیر دیگری بیان شده باشد.

مسیر پیمایش در دسترس به خروج‌ها باید بر روی کف و در طول محور مرکزی راه معمول عبور، از فاصله ۳۰ سانتی متر مانده به دورترین نقطه هر فضا تا وسط در "خروج" اندازه گیری شود. در جایی که مسیر دسترس خروج، از پلکان یا شیبراه‌های دوربندی نشده مجاز، مطابق با بند ۳-۶-۳-۳-۳ ، می‌گذرد، مسافت طی شده در این اجزاء نیز باید در اندازه گیری طول مسیر پیمایش محسوب گردد.

در مورد پله‌های واقع در مسیر، طول خط شیبی که دماغه پله‌ها را به هم وصل می‌کند، اندازه گیری می‌شود.

تبصره: طول مسیر پیمایش در پارکینگ‌های باز مجاز است تا نسبت به نزدیک‌ترین پیشانی پله در راه پله‌های باز اندازه گیری شود.

در ساختمان‌های یک طبقه، که به هواکش‌های دود و حرارت خودکار تأیید شده در بام و نیز به شبکه بارنده خودکار تأیید شده تجهیز شده‌اند، حداکثر طول مسیر پیمایش مجاز دسترس خروج برای تصرفهای گروه (ص-۱) و (ن-۱) ۱۲۰ متر است.

کریدورها باید مطابق جدول ۳-۶-۳-۲-۴ دارای درجه بندی مقاومت در برابر آتش باشند. دیوارهایی از کریدور که لازم است درجه بندی مقاومت در برابر آتش داشته باشند، باید با شرایط بخش ۳-۸-۷ ، برای دیوارهای جداکننده آتش مطابقت نمایند.

تبصره‌ها:

حداقل عرض کریدور باید مطابق بخش ۳-۶-۶ تعیین شود و به طور کلی، عرض کریدورهایی که قابل دسترس بودن آن‌ها الزامی نیست، نباید کمتر از ۱۱۰ سانتی متر باشد.

تبصره‌ها:

کریدورهای دارای درجه بندی مقاومت در برابر آتش باید از نقطه ورود تا خروج پیوسته باشند و اتاقهای واسط نباید میان آن‌ها فاصله بیندازد.

تبصره : اتاق‌های انتظار، سرسراها، یا اتاقهای پذیرش، که مطابق با الزامات کریدورهاساخته شده‌اند و از نظر محافظت در برابر آتش همان سطح الزامات در آن‌ها تأمین شده است، می‌توان در مسیر کریدور قرار داد.

ورود مستقیم از واحدهابه راه پله مجاز نیست، مگر آن که در برخی تصرفها و با شرایط تعیین شده مجاز دانسته شده باشد.