در تصرفهای مراقبت تندرستی، راه‌های خروج باید با ضوابط عمومی مندرج در بخشهای ۳-۶-۲ تا ۳-۶-۱۰ ، و نیز ضوابط اختصاصی این بخش مطابقت داشته باشند.

هر اتاق اگر توسط درگاه خروج، مستقیماً به بیرون بنا مربوط نیست، باید به یک راهروی دسترس خروج متصل باشد. در مورد اتاق‌های بستری بیماران، دستیابی به راهروی دسترس خروج، استثنائا ممکن است از طریق یک فضای واسطه، مانند اتاق نشیمن یا انتظار انجام پذیرد، مشروط بر آنکه از اتاق بستری، حداکثر ۸ بیمار استفاده کنند. در مورد سایر اتاق‌ها، دستیابی به راهروی دسترس خروج را، استثنائا می‌توان از طریق یک یا چند فضای واسطه، مانند دفتر کار و غیره فراهم ساخت، مشروط بر آنکه هیچ یک از فضاهای واسطه از نوع پر مخاطره نباشد.

علاوه بر راه‌های خروج الزامی در این فصل، باید تمهیداتی برای فرار اضطراری و عملیات نجات در تصرفهای مراقبت تندرستی پیش بینی گردد. زیرزمین‌ها و نیز اتاق‌های بستری یاخوابی که پایین‌تر از طبقه چهارم واقع شده‌اند، باید برای فرار اضطراری و نجات، حداقل یک بازشوی بیرونی مطابق ضوابط بخش ۳-۶-۱۸ داشته باشند. این بازشو باید مستقیماً به معبر عمومی (کوچه یا خیابان) ، یک صحن یا حیاط باز شود.

هر فضا یا هر سوئیت با سطح زیربنای بیش از ۹۵ مترمربع که برای بستری شدن بیماران مورد استفاده قرار می‌گیرد، باید دست کم دو در دسترس خروج دور از هم داشته باشد. فضاها یا سوئیت‌هایی که به منظوری غیر از بستری بیماران استفاده می‌شوند، با داشتن سطحی بیش از ۱۸۵ متر مربع، باید حداقل دو در دسترس خروج دور از هم داشته باشند.

سالن‌ها و فضاهای بستری را می‌توان توسط تقسیم کننده‌های غیر قابل سوختن، به بخش‌های کوچک‌تر تفکیک کرد، مشروط بر آنکه آرایش داخلی فضا به گونه‌ای باشد که امکان نظارت مستقیم و مداوم پرستاران مراقب فراهم شود. فضاهایی که به این ترتیب تفکیک می‌شوند، نباید مساحتی بیش از ۴۶۰ متر مربع داشته باشند.

سالن‌ها و فضاهای غیر بستری را با توجه به شرایط مندرج در این بخش می‌توان توسط تقسیم کننده‌های غیر قابل سوختن، به بخش‌های کوچکتر تفکیک کرد، مشروط بر آنکه سطح کلی آن‌ها از ۹۳۰ متر مربع بیشتر نباشد و یکی از دو ضابطه زیر در مورد آن‌ها رعایت شود:

در تسهیلات مراقبت تندرستی، فاصله نقاط مختلف تا درهای خروج یا خروجها، بر حسب مورد نباید از مقادیر زیر بیشتر باشد:

خروج‌های افقی، با راهروهایی به عرض ۲۴۵ سانتی متر و بیشتر، که در آن‌ها به هر دو سو تردد می‌شود، باید توسط درهای دو لنگه لولایی (بدون وادار میانی) که هر لنگه آن حداقل ۱۰۵ سانتی متر عرض مفید داشته باشد و در جهت مخالف دیگری باز شود، یا توسط درهای کشویی افقی، با عرض مفید حداقل ۲۱۰ سانتی متر، محافظت شوند.

خروج‌های افقی، با راهروهایی به عرض ۱۸۵ سانتی متر تا ۲۴۵ سانتی متر، که در آن‌ها به هر دو سو تردد می‌شود، باید توسط درهای دو لنگه لولایی (بدون وادار میانی) که هر لنگه آن حداقل ۸۰ سانتی متر عرض مفید داشته باشد و در جهت مخالف دیگری باز شود، یا توسط درهای کشویی افقی با عرض مفید حداقل ۱۶۰ سانتی متر محافظت شوند.

خروج‌های افقی که در آن‌ها فقط به یک سو تردد می‌شود مجاز است درهای یک لنگه لولایی (یا کشویی افقی) با عرض مفید حداقل ۱۰۵ سانتی متر داشته باشند.

هر خروج افقی باید دارای یک پنجره چشمی تأیید شده (با دید به بیرون) باشد.

درهای واقع در گذرگاه‌های خروج، دوربند پلکان‌ها، خروج‌های افقی، موانع دود، یا دوربند فضاهای مخاطره آمیز را، به استثنای موتورخانه‌ها، گرم خانه‌ها و اتاقهای تأسیسات و تجهیزات مکانیکی، می‌توان از نوع خودکار بسته شو انتخاب کرد و باز نگه داشت، مشروط بر آنکه نظام خودکار بسته شدن آن‌ها مورد تأیید مرجع کنترل ساخت مسئول قرار گیرد.

درهای خود کار بسته شو واقع در دوربند پلکان‌ها باید به ترتیبی نصب و نگهداری شوند که با فرمان بسته شدن هر یک از آن‌ها، در هر طبقه، تمام درهای خودکار بسته شوی پلکان در همه طبقات بلافاصله بسته شوند. سایر درها را می‌توان به دلخواه، در بخش‌های مجزا یا در تمام بنا، به طور هم زمان بست.