کمیته سیما و منظر شهری: کمیته ای که مرجع بررسی و تصویب طرح نماهای ساختمانی در شهرداری های کل کشور است.(۱) 

نما: در انطباق با تعریف ارائه شده در بند ۱ مصوبه ۱۳۶۹٫۰۸٫۲۸ شورای عالی شهرسازی و معماری ایران: کلیه سطوح نمایان ساختمانهای واقع در محدوده و حریم شهرها و شهرک ها که از داخل معابر قابل مشاهده است. اعم از نمای اصلی یا نماهای جانبی 

بناهای میان افزا: بناهایی که در قطعات و اراضی رها شده یا نیازمند بازسازی وفق آخرین طرح توسعه و عمران مصوب، در درون بافت های ساخته شده سکونتگاه ساخته می شوند. 

بنای نبش: به بناهایی اطلاق می شود که در محل تقاطع دو فضای شهری قرار گرفته اند. 

موقعیت آکس : موقعیت بناهایی است که در انتهای مسیرهای مستقیم قرار گرفته اند و انسداد بصری ایجاد می کنند. 

تک بنا: بناهایی که به بدنه شهری متصل نیستند و از همه جهات دیده می شوند. 

بازشو: همه سطوح قابل باز شدن در پوسته ساختمان، که برای دسترسی، تأمین روشنایی، دید به خارج، خروج گاز حاصل از سوخت، تهویه و تعویض هوا ایجاد می گردند. مانند درها، پنجره ها و نورگیرها. 

روزنه: سطوح شفاف ثابت (غیر بازشو) که برای تامین روشنایی، دید به بیرون و زیبایی در ساختمان ایجاد می گردند. 

بالکن: سطحی است که از دو یا سه طرف به طور مستقیم در مجاورت فضای باز بوده و زیر آن به وسیله فضای بسته ای اشغال نگردیده است. 

تراس یا مهتابی: سطح روبازی از ساختمان که به عنوان بام بخش هایی از طبقه زیرین خود نیز محسوب می شود و در معماری ایران به آن «بهار خواب» هم می گویند.

ایوان: فضای مسقفی است که فقط از یک طرف با فضای باز در ارتباط است. 

خط بام (آسمان): لبه برخورد انتهای نمای ساختمان به آسمان است. از لحاظ بصری، خط بام محل رسیدن نمای ساختمان به آسمان است. 

الحاقات نما: عناصری هستند که به صورت جداگانه به ساختمان الحاق شده اند. این عناصر می توانند در نماهای ساختمانی به صورت تأسیسات ساختمانی، حفاظ ها، تابلوها و عناصر کاربردی یا غیرکاربردی دیگر نمایان شوند.

بدنه شهری: نمای بهم پیوسته ساختمانهایی است که در مجاورت یک فضای شهری قرار گرفته اند. 

بخش فوقانی ساختمان: در این مبحث به دو قسمت: الف . محدوده مابین خط انتهایی پنجره های طبقه آخر تا خط بام و؛ ب. محوطه بام که از برخی از نقاط شهر رویت می گردد، تفکیک می شود. 

بخش میانی ساختمان: در این مبحث به محدوده مابین طبقه همکف و خط انتهای پنجره های طبقه آخر اطلاق می شود. 

بخش پایه ساختمان: در این مبحث به طبقه همکف ساختمان قسمت پایه ساختمان گفته می شود. 

فضای شهری: به فضای عمومی روباز، عرصه تعامل اجتماعی و تحت مالکیت عمومی گفته می شود. 

نورپردازی: نورافشانی به نمای یک بنا که با هدف پرداختن به جنبه های شکلی و زیبایی شناختی بنا انجام می شود. 

روشنایی: مقدار نوری که با هدف روشن کردن یک فضا و از طریق منابع طبیعی یا غیر طبیعی تامین می شود. 

چراغ: منبع تامین نور برای روشنایی و نور پردازی است. 

تیغه (لوور): تابش بند مستطیل شکلی است که به منظور جلوگیری از ورود اشعه خورشید و محدود کردن دید از بیرون به سمت داخل ساختمان، به صورت عمودی در جلوی پنجره نصب می شود. 

پیرنشین: در معماری ایران به سکوهایی گفته می شود که در دو طرف ورودی ساختمان قرار دارند. این سکوها جهت نشستن افراد تعبیه می شدند و چون معمولا سالمندان از آن جهت استراحت و گفت و گو استفاده می کردند، به «پیرنشین» معروف شدند.