تراکم: به معنی شدت استفاده از زمین در واحد سطح است. این مفهوم ابزاری برای کنترل و تنظیم تحولات کالبدی، از طریق تعیین، تدقیق و تغییر آن برای تحقق و تضمین کیفیت محیط زندگی برای همه است. 

تراکم جمعیتی: نسبت جمعیت به واحد سطح زمین است. 

تراکم ساختمانی: نسبت سطح زیربنای مفید ساختمانی به مساحت زمین آن ساختمان است. 

ارتفاع ساختمان: فاصله عمودی تر از متوسط کف معبر مجاور، تا متوسط ارتفاع بام شیب دار یا بالاترین نقطه جان پناه در بام های مسطح است. 

سطح اشغال: نسبت سطح ساخت و ساز در همکف به مساحت کل زمین است.

سطح آزاد قطعه زمین (فضای باز): قسمتی از قطعه زمین هر کاربری که بعد از کسر سطح اشغال، باقی می ماند و طبق ضوابط و مقررات طرح، احداث بنا در آن ممنوع است. 

ساختمان بلند: ساختمانهایی با ارتفاع ۲۷ متر و بیشتر یا ساختمانی که تعداد طبقات آن با احتساب همکف، ۸ طبقه و بیشتر باشد یا ارتفاع بالاترین کف طبقه قابل بهره برداری آن بیش از ۲۳ متر از تراز متوسط زمین باشد. 

پهنه بلند مرتبه: سطوحی با قابلیت احداث ساختمان با ارتفاع بلند است که حداقل سطح تخصیص یافته آن برابر با یک بلوک شهری است. 

حریم: محدوده هایی که به مناسبت های محیط زیستی، ایمنی، امنیتی و ... در اطراف برخی از کاربری ها (مانند فرودگاه، مسیل، شبکه برق فشار قوی، راه، راه آهن، رودخانه، آثار تاریخی و ...) تحت حفاظت قرار گرفته و هر گونه ساخت و ساز و استفاده از زمین آن منوط به رعایت ضوابط و مقررات ذیربط است. 

اشراف: هرگونه امکان بصری بر جریان زندگی خصوصی از طریق مشاهده دیداری حریم کالبدی بنای مجاور و روبه رو است. 

حریم اشراف: محدوده کنترل دید مشرف به ساختمان برای رعایت شئون اخلاقی، امنیت، آرامش روانی و حریم خصوصی است. 

محرمیت: کیفیتی است که موجب آرامش، امنیت روانی و حفظ حریم شخصی افراد می شود. این کیفیت از طریق قلمرو خصوصی تأمین می شود. 

محدوده های میان افزا: قطعات و اراضی رها شده و نیازمند بازسازی وفق آخرین طرح توسعه و عمران مصوب در درون بافت های ساخته شده سکونتگاه تعریف می گردند. 

بناهای شاخص: بناهایی که به جهت فرم، عملکرد، نوع مخاطب، مکان قرارگیری، موقعیت اجتماعی، فرهنگی و ویژگی های کیفی بر سیما و منظر پیرامون خود موثر هستند.