تفاوت نخست؛ در منطق و مقیاس کنترل کالبدی است. این مبحث به فصل مشترک ساختمان و فضای شهری و نیز چارچوب یکپارچه و هماهنگ اجزای کالبدی سکونتگاه ها می پردازد و این در شرایطی است که سایر مباحث مقررات ملی ( خاصه مبحث چهارم ) به ساختمان و درون آن می پردازد. 

تفاوت دوم؛ در ماهیت این مبحث است که محتوای الزامات آن را در حوزه تضمین حفظ منفعت عمومی در برابر منفعت خصوصی قرار می دهد. 

تفاوت سوم؛ دامنه بهره مندی این مبحث است که گستره وسیع تری شامل تهیه کنندگان برنامه ها و آخرین طرح توسعه و عمران مصوب در بالاترین لایه، تا ساکنین و تولید کنندگان ساختمانها در پایین ترین لایه با شخصیت های حقوقی و حقیقی گوناگون را شامل می شود. الزامات و توصیه های این مبحث بر اطمینان از رعایت اصول و قواعد شهرسازی در فرآیند طراحی، اجرا، نظارت، بهره برداری، نگهداری، تعمیر و تخریب ساختمانها متمرکز بوده و انطباق بهینه و پیوسته طراحی و احداث ساختمانها را با انسجام کلیات یک سکونتگاه هدایت می نماید. 

تفاوت چهارم؛ ماهیت تلفیقی کمی، کیفی و مکانی این مبحث در برابر ماهیت کمی و مقداری سایر مباحث مقررات ملی است که تمایز ایجاد می نماید. 

تفاوت پنجم؛ در منطق گروه بندی ساختمانهای مشمول مقررات ملی است، بدین شیوه که در این مبحث گروه بندی ساختمان ها بر پایه نوع و مقیاس کاربری آنها در آخرین طرح توسعه و عمران مصوب است. جزئیات گروه بندی ساختمانی نیز بر پایه ماهیت کنش های ساختمان و سکونتگاه تنظیم شده است. بنابراین در این مبحث، بر اساس طبقه بندی نوع و مقیاس کاربری، ساختمانها در دو گروه "۱ تا ۷ طبقه" و "۸ طبقه و بالاتر" تفکیک گردیده اند. ساختمانهای ۸ طبقه و بالاتر بر مبنای تعریف شورای عالی شهرسازی و معماری ایران که "ساختمانهای بلند" نامیده شده اند، یک گروه ساختمانی را در این مبحث و با قواعد ویژه، به خود اختصاص داده اند.