در کلیه سازه‌ها تأثیر بار محوری در عناصر قائم بر روی تغییر مکان‌های جانبی آن‌ها، برش‌ها و لنگرهای خمشی موجود در اعضا و نیز تغییر مکان‌های جانبی طبقات را افزایش می‌دهد. این افزایش به اثر ثانویه و یا اثر P-Δ معروف است. این اثر در مواردی که شاخص پایداری θ _i ، در رابطه (۳-۱2) ، کمتر از ده درصد باشد ناچیز بوده و می‌تواند نادیده گرفته شود. ولی θ _i بیشتر از ده درصد باشد، این اثر باید در محاسبات منظور گردد.

$\theta _{i}=[\frac{P_u\Delta _{eu}}{V_{u}h}]_{i}$

$\theta _{max}=\frac{0.65}{c_{d}}\leq 0.25$

برای منظور کردن اثر P-Δ در طراحی سازه‌ها یا می‌توان این اثر را همراه با سایر عوامل در تحلیل سازه‌ها منظور کرد و نیروهای داخلی اعضاء را به دست آورد و یا می‌توان از روشهای تقریبی عنوان شده در آیین نامه‌های طراحی استفاده نمود. همچنین می‌توان روش تقریبی ارائه شده در پیوست (۳) را مورد استفاده قرار داد. در کلیه موارد، تغییر مکان‌های جانبی طبقات که در محاسبات نیروهای داخلی به کار برده می‌شوند باید تغییر مکان‌های جانبی نسبی افزایش یافته طبقات، باشند.

تغییر مکان افزایش یافته جانبی نسبی طبقه با منظور کردن اثر P-Δ، را می‌توان از رابطه (۳-۱۴) محاسبه کرد:

$\bar{\Delta}_{eui}=\frac{\Delta _{eui}}{1-\theta _{i}}$